منظومه شمسی (پارسی سره:سامانه خورشیدی) یک سامانه ستاره‌ای است متشکل از خورشيد و اجرام فضايی که در دام گرانش آن قرار دارند.

اين اجرام شامل هشت سياره ، پنج سياره کوتوله ، ۱۶۲ قمر و اجرامی چون سيارک‌ها،دنباله‌دارها، غبار میان‌سياره‌ای(شامل دو کمربند کویی‌پر و اورت) می‌شوند.

کره زمين نیز سیاره‌ای است که در سامانه خورشیدی جای گرفته است.

                        

اجرام سامانه خورشیدی

سامانه خورشیدی از اعضای زیادی تشکیل شده‌است که می‌توان آنها را به چهار دسته خورشید،سیارات،سیارات کوتوله و اجرام کوچک سامانه خورشیدی تقسیم کرد.

 خورشید

خورشید نزدیک‌ترین ستاره به زمین و مرکز سامانه خورشیدی است.

 
سيارات

نام گردشگر قطر(برحسب قطر زمین) جرم(برحسب جرم زمین) شعاع مداری(برحسب واحد نجومی) درازی سال درازی روز
تير يا عطارد ۰٫۳۸۲ ۰٫۰۶ ۰٫۳۸ ۰٫۲۴۱ ۵۸٫۶
ناهيد يا زهره ۰٫۹۴۹ ۰٫۸۲ ۰٫۷۲ ۰٫۶۱۵ -۲۴۳
زمين ۱٫۰۰ ۱٫۰۰ ۱٫۰۰ ۱٫۰۰ ۱٫۰۰
بهرام يا مريخ ۰٫۵۳ ۰٫۱۱ ۱٫۵۲ ۱٫۸۸ ۱٫۰۳
مشتری يا هرمز ۱۱٫۲ ۳۱۸ ۵٫۲۰ ۱۱٫۸۶ ۰٫۴۱۴
کيوان يا زحل ۹٫۴۱ ۹۵ ۹٫۵۴ ۲۹٫۴۶ ۰٫۴۲۶
اورانوس یا آهوره ۳٫۹۸ ۱۴٫۶ ۱۹٫۲۲ ۸۴٫۰۱ ۰٫۷۱۸
نپتون ۳٫۸۱ ۱۷٫۲ ۳۰٫۰۶ ۱۶۴٫۷۹ ۰٫۶۷۱

 
اجرام کوچک

اجرام کوچک سامانه خورشیدی شامل سیارک‌ها،ستاره دنباله‌دار،قمر‌ها است                        

 

                                                    زمین سومین سیاره‌ی منظومهٔ شمسی است که در فاصلهٔ حدود ۱۵۰ میلیون کیلومتری‌ از ستاره‌ی خورشید قرار گرفته است. فاصلهٔ زمین تا خورشید به گونه‌ای است که شرایط محیطی‌ی آن قابلیت زیستن را به موجودات زندهٔ کربنی می‌دهد. تاکنون زمین تنها سیاره‌ای بوده است که وجود حیات در آن ثابت شده است. زمین سیاره‌ای است سنگی با مقدار قابل توجه‌ای آب سطحی. جو زمین ترکیبی است از نیتروژن (حدود هشتاد درصد)، اکسیژن (حدود بیست درصد) و چندین گاز دیگر.

در منظومهٔ خورشیدی، فاصلهٔ زمین تا خورشید بین فاصلهٔ زهره (یا ناهید) تا خورشید و فاصلهٔ مریخ (یا بهرام) تا خورشید است. زمین جزو سیارات داخلی منظومهٔ خورشیدی محسوب می‌شود.

مرتفع‌ترین نقطه بر روی خشکی‌های زمین کوه اورست نام دارد که نزدیک به نه کیلومتر از سطح دریا بالاتر است. عمیق‌ترین قسمت دریاها نیز در نزدیکی‌ جزایر فیلیپین در اقیانوس آرام قرار دارد. عمق این ناحیه حدود ۱۱ کیلومتر پایین‌تر از سطح دریا است و به آن گودال یا درازگودال ماریانا گفته می‌شود.

 حرکت انتقالی زمین به دور خورشید

سرعت این حرکت زمین در مدار خود به دور خورشید یکسان نیست ودر نزدیکی خورشید بیشتر می‌شود.از اثرات این حرکت ایجاد یک سال شمسی شکل گرفتن فصول مختلف و تغییر ظاهری چهرهٔ آسمان شب در طول سال است مدت این چرخش ۳۶۵٫۲۵ روز است و سرعت زمین در این مدار ۳۰کیلومتر بر ثانیه‌است.

 حرکت وضعی

حرکت زمین به دور محور شمالی و جنوبی آن مدت این چرخش ۲۳ساعت و۵

 حرکت رقص محور

این بسیار کمتر است بنابراین تنها یک لرزش سینوسی در مدار زمین ایجاد می‌کند.


سرعت حرکت محوری زمین به دور خود
سطح زمین با سرعت 40000 کیلو متر در شبانه روز حرکت می کند. این سرعت برابر با 1040 مایل بر ساعت یا 1670 کیلو متر بر ساعت است. (تقریباً5 کیلومتر بر ثانیه) اندازه این سرعت از تقسیم محیط زمین در خط استوابدست می آید. (حدود 24900 مایل یا 40070 کیلو متر) بر تعداد ساعات شبانه روز (24) به دست می اید. از انجایی که[ محیط زمین] در قطبین به صفر نزدیک می شود،هنگامی که به سمت یکی از دو قطب حرکت می کنید این سرعت تقریبا به صفر کاهش می یابد

 حرکت تقدیمی

حرکتی است که به موجب خم بودن محور زمین نسبت مدار خود ایجاد می‌شود و باعث می‌شود که قطب شمال سماوی جا به جا شود(در دوره‌های ۲۶ هزار ساله)